Mój mąż i ja pobraliśmy się rok temu, ale spotykaliśmy się od 5 lat. Po ślubie zaczęliśmy mieszkać w moim mieszkaniu. Od razu ostrzegłam go, że nie zamierzam wychowywać dziecka w jednopokojowym mieszkaniu. Powinien mieć własny pokój. Wiem, jak to jest nie mieć własnego kąta. Moje mieszkanie znajduje się w nowym budynku. Zostało bardzo dobrze wyremontowane. Teściowa zasugerowała, żebyśmy zameldowali się w moim mieszkaniu na jej nazwisko, a jej dwupokojowe mieszkanie na nasze. Nie zgodziłam się. Jej mieszkanie jest na obrzeżach miasta. Nie było remontowane od dwudziestu lat. Powiedziałam mężowi, że powinniśmy wziąć kredyt hipoteczny i kupić dobre mieszkanie w normalnej dzielnicy z dobrym przedszkolem i szkołą.
A moje mieszkanie wynająć, a pieniądze przeznaczyć na internet. Zgodził się ze mną. Ale po rozmowach z matką wrócił do domu z nową ofertą. Byłam wściekła jak pies. Jego matka powiedziała, że kredyt hipoteczny powinien być wpisany na jej nazwisko. Moglibyśmy się rozwieść. Dostałabym swoje mieszkanie, a on połowę tego. To byłoby niesprawiedliwe. Powiedziałam, że nie zapłacę ani grosza za mieszkanie teściowej. Co to znaczy: czynsz z mojego mieszkania przeznaczę na spłatę naszego kredytu hipotecznego, ale tak naprawdę nie będę miała żadnych praw? Wpadłam w furię.
Pokazałam mu, gdzie są drzwi i powiedziałam, że w takim razie nadal może się rozwieść. Wyszedł z mieszkania, wyglądając na zdesperowanego. Chciałam mu przyłożyć, ale byłam wtedy zbyt wściekła. Następnego dnia zadzwoniła do mnie moja genialna teściowa i powiedziała mi, że postąpiłam źle. Ponieważ nie mogła mnie przekonać, w końcu powiedziała mi, że jestem najemnikiem i rozłączyła się. Jestem najemniczką, bo nie zachowałam się jak księżna i nie przyjęłam oferty? Niech mi będzie. Z moim mężem też wszystko jest jasne – to maminsynek. Złożyłam już pozew o rozwód.
