Siedzę tu, przy komputerze, i zastanawiam się, jak to wszystko się zaczęło. Jak to w ogóle możliwe, że znów znalazłam się w takiej sytuacji? Trzeci mąż, trzeci raz, gdy czuję się tak bezsilna i zagubiona. A jednak, mimo wszystko, nie chcę go stracić. Może to głupie, ale każda kobieta w moim wieku pewnie by mnie zrozumiała.
Od dziecka wychowywano mnie w przekonaniu, że ojciec jest niekwestionowaną głową rodziny, a ja – posłuszną córką, a potem żoną. Pierwszy mąż, Janek, zostawił mnie z dwójką dzieci, mówiąc, że ma mnie dość. Myślałam, że gotowanie i dbanie o dom to wszystko, co powinnam robić. Ale gdzie tam, nie wystarczyło
Potem był Krzysiek. Myślałam, że z nim będzie inaczej. Pracowałam na pół etatu, żeby wspomóc domowy budżet, ale on… On pokazał swoje prawdziwe oblicze, kiedy było podejrzenie u mnie białaczki. Całe szczęście diagnoza się nie potwierdziła, ale drugi mąż odszedł, zostawił mnie samą z dziećmi.
I wtedy pojawił się Tomasz. Młodszy ode mnie o trzy lata, miał w sobie coś, co przyciągnęło mnie od pierwszej chwili. Wydawało mi się, że mogę z nim zacząć wszystko od nowa. Był w zlej sytuacji, bezrobotny, bez studiów, nawet nie miał się gdzie podziać. Zrobiłam z niego człowieka, dawałam mu połowę pensji, dach nad głową, myślałam, że on to docenia. A on? On po roku mówi mi, że jestem zaniedbana i za gruba. Jak to możliwe, że te słowa padają z ust mężczyzny, któremu tyle poświęciłam?
Czuję, że już nie mam siły. Wciąż próbuję utrzymać wszystko w ryzach, daję z siebie wszystko, ale… Ale to chyba za mało. Tomasz u mnie odżył, czuje się młody i pełen energii, a ja? Dla niego jestem już stara, choć dzielą nas tylko trzy lata różnicy.
I choć jego słowa bolą, wciąż nie potrafię powiedzieć dość. Coś we mnie, może wychowanie, sprawia, że nie wyobrażam sobie odejść od męża. Zawsze to mnie porzucano, ja byłam wierna do samego końca. Czy to normalne? Z jednej strony czuję, że to niesprawiedliwe, że zasługuję na więcej. Z drugiej – boję się samotności, boję się, że w moim wieku już nikt nie będzie chciał być ze mną.
Dziewczyny, co byście zrobiły na moim miejscu? Z jednej strony chcę walczyć o ten związek, ale z drugiej – czy warto? Czy jest sens trwać w relacji, która sprawia, że czuję się mniej warta? Jak mam znaleźć w sobie siłę, żeby to wszystko zmienić
Jestem tak zmęczona tym wszystkim, zmęczona ciągłym udowadnianiem, że jestem dobra, że zasługuję na szacunek. Chcę tylko trochę spokoju, trochę tego zrozumienia. Ale czy to w ogóle możliwe? Czy kiedykolwiek uda mi się znaleźć prawdziwą miłość, związek, w którym nie będę tylko służącą, ale partnerką? Czy to już za późno?
