Przez długi czas mój mąż i ja nie mogliśmy mieć dziecka. Po wielu latach “spokojnego” życia zdecydowaliśmy się na adopcję dziecka. Adoptowaliśmy 2-letniego chłopca i nazwaliśmy go pięknym imieniem Benjamin. Postanowiliśmy nie trzymać tego faktu w tajemnicy. Kiedy Veniamin skończył 5 lat, wyszliśmy na prostą. Okazało się, że na próżno. W wieku 16 lat zaczął się dziwnie zachowywać w stosunku do mnie i swojego ojca. Myśleliśmy, że ma nastoletnie tiki, ale prawdopodobnie bardzo się myliliśmy. Z czasem nasze relacje z Benjaminem tylko się pogorszyły. Często oskarżał nas o odebranie go biologicznej matce. A potem zaczął nas brzydko wyzywać. Spawanie stało się integralną częścią codziennej rutyny w naszym domu. W wieku 19 lat zmienił nazwisko, argumentując, że potrzebuje wolności wyboru.
Nie sprzeciwialiśmy się jego powrotowi do spokojnego życia. Rok później mój syn powiedział, że chce mieszkać ze swoimi prawdziwymi rodzicami i opuścił dom, pakując swoje rzeczy do małego plecaka. Początkowo wraz z mężem próbowaliśmy go odnaleźć, po czym zdecydowaliśmy, że powinien raz spłonąć, aby docenił naszą troskę. Sześć miesięcy później mężczyzna nadal płonął. Zgubiłam go i zostałam sama. Udało mi się jakoś wpaść na trop biologicznych rodziców Benjamina. Okazało się, że nie miał ojca – matka urodziła go w wieku 17 lat z rąk dorosłego mężczyzny i od razu oddała do sierocińca. Okazało się, że krewni i matka Vinika nie bardzo chcieli się z nim komunikować, ale chłopak był wytrwały. Postanowiłem nie ingerować już w życie Haya. W końcu to jego wybór, nie mój. Nie mogę go zmusić, by mnie kochał.
Kilka miesięcy później mój syn zadzwonił do mnie i powiedział, że chce się ze mną spotkać. Myślałam, że się opamiętał i chce wznowić nasz związek. Patrząc wstecz, myliłem się. Zażądał pieniędzy na leczenie matki. Po rozstaniu z mężem miałam trudności finansowe. Syn zaproponował mi sprzedaż domu i przeprowadzkę do mieszkania. Oczywiście odmówiłam. Dlaczego miałabym pomagać obcej osobie, zwłaszcza że nie miałam nic poza tym domem. Syn przykrył mnie szmatą, zagroził mi domem i pognał do domu szukać dokumentów. Wtedy puściły mi nerwy. Wyrzuciłam go z domu i nigdy więcej o nim nie wspomniałam. Dokładniej mówiąc, moi bliscy obwiniali mnie za ten krok, nie pozwalali o nim zapomnieć, ale po jego słowach nie patrzyłam na niego oczami matki. Stał się dla mnie obcy.
