Po ukończeniu szkoły nasz syn Mirek wyjechał do Warszawy na uczelnie i tam został. On, jego żona Zosia i ich syn mieszkają w małym miasteczku niedaleko stolicy, podczas gdy ja i mój mąż mieszkamy na wsi w innym regionie. Oczywiście nie widujemy się z rodziną syna zbyt często. Odwiedziliśmy ich raz z okazji narodzin naszego wnuka, a drugi raz, kiedy moja synowa pomogła mi spotkać się z kilkoma specjalistami ze stolicy, i to wszystko. Generalnie nie jesteśmy z mężem fanami miejskiego zgiełku, nie jesteśmy do tego przyzwyczajeni, lepiej nam na wsi.
Nasze dzieci przyjeżdżają do nas dosłownie dwa razy w roku, zazwyczaj na jakieś rodzinne wakacje i święta, tak właśnie żyjemy. W zeszłym tygodniu moja synowa Zosia skończyła trzydzieści pięć lat i z wyprzedzeniem zaprosili nas na uroczystość urodzinową. Postanowiliśmy z mężem pojechać, pobraliśmy pieniądze z bankomatu w centrum miasta, bo Mirek powiedział, że lepiej dawać koperty.
Świętowaliśmy w restauracji, było tam 20 osób, prawie wszyscy byli obcy. Prezenty były wręczane w jakiś dziwny sposób, na osobnym stole stało pudełko na „koperty”, a Ci, którzy dawali prezenty inne niż pieniądze, kładli je na stole. Jednak to nie to zrujnowało mi i mojemu mężowi uroczystość, ale fakt, że nie mieliśmy z mężem co jeść na przyjęciu urodzinowym mojej synowej.
Zamiast tego było sushi, jakieś sałatki z wodorostów i owoców morza, rukola, małże i jakieś inne bzdury. Na deser nie podali nawet ciasta, wszyscy pili kawę z jakimiś sernikami, a my zamówiliśmy herbatę. Napoje to były jakieś koktajle, żadnego normalnego wina. Krótko mówiąc, porażka.
Tak więc, pod koniec imprezy, kiedy młodzi ludzie tańczyli, a starsi wyszli zaczerpnąć świeżego powietrza, po cichu wyciągnęłam naszą kopertę z pudełka i prezent, z czystym sumieniem. Nie wiem, czy Zosia to zauważyła, ale nie obchodziło mnie to, nie po to przejechaliśmy taki kawał drogi, żeby siedzieć głodni. Oszczędzaliśmy te pieniądze z takim trudem, a trzeba naprawić stodołę, ciągnik się zepsuł i na wiosnę trzeba będzie kupić nowy. Krótko mówiąc, żaden grosz nie jest zbędny, więc niech będzie dobrze wykorzystany.
