Około 30 lat temu, kiedy skończyłem studia, zostałem wysłany do fabryki. Były to lata 90-te, więc część mojej pensji była czasami wypłacana w produktach. Nasza produkcja była duża. Firmę można porównać do małego miasteczka.
W jednym z działów dziewczyna o imieniu Tanya pracowała jako kucharka. Wszyscy spieszyli się na lunch do Tanyi, ponieważ naprawdę potrafiła gotować najlepiej. Nawet gdy podawano tłuczone ziemniaki, nie były one po prostu kładzione na talerzu – były równomiernie rozłożone w jakiejś formie.
Po obiedzie pracownicy na zmianę podchodzili do niej i dziękowali jej najcieplejszymi słowami. Co możemy powiedzieć o jej deserach! Kiedy do zakładu przyjeżdżała komisja lub zagraniczni partnerzy, Tanya zawsze była zapraszana do głównej sali.
Jej elegancki gust był niezastąpiony. Pewnego razu nasz zakład zawarł umowę z japońską firmą. Tanya, jako szefowa kuchni, upiekła kilka rodzajów ciast i ugotowała różne rodzaje ryb. W delegacji były 3 osoby. Umowa została podpisana. Poszliśmy świętować.
Kiedy obcokrajowcy zobaczyli tak piękny stół, poprosili ją, aby zadzwoniła do szefa kuchni. Tanya nie rozumiała, co mówią, ale było jasne, że są jej niesamowicie wdzięczni. Reżyser był zdezorientowany: jak takie szychy mogły ukłonić się zwykłej kucharce?
Jeden z Japończyków zakochał się w Tanyi tak bardzo, że oświadczył się jej i zabrał ją do swojej ojczyzny. Mieszkali tam przez kilka lat, po czym wrócili do stolicy i otworzyli restaurację.
Tanya została dyrektorem lokalu. Nie wiem, co stało się z Tanyą później. Ale z jakiegoś powodu jestem pewien, że jest szczęśliwa. W końcu mieszka ze swoim ukochanym i wykonuje pracę swojego życia.
