Po porodzie nieco doszłam do siebie. Waga nie wzrosła znacznie, ale… Mój mąż zaczął narzekać – że to, mówią, to i tamto i wszystko w tym duchu. Zamiast powiedzieć:
“Wszystko jest w porządku, kochanie, i tak jesteś lepsza od innych” i poczekać, aż się opamiętam, poszedł “w lewo”. Poszedł tak daleko, że pewnego dnia w ogóle nie wrócił.
Zostałam z dzieckiem w ramionach, ale nie muszę tu wchodzić w szczegóły, myślę, że to jasne. W końcu zmęczyłem się biciem siebie i znalazłem siłę, by wrócić do życia.
Kupiłem psa i zacząłem biegać z nim rano. Zacząłem robić brzuszki. Chociaż jest to bardzo trudne psychicznie, jest to świetne odwrócenie uwagi od ponurych myśli. Przyzwyczaiłem się do sportu i ostatecznie, kiedy dostałem pracę, dołączyłem do sali fitness.
W przeciwieństwie do trenera w naszym kompleksie sportowym, trener fitness okazał się uważnym i cierpliwym człowiekiem. Przez kilka lat ciągłych wizyt na siłowni nie tylko odzyskałem piękną sylwetkę, ale także poprawiłem ją w niektórych miejscach.
Co najmniej 1,5 raza. Zakochałam się w sobie na nowo, zakochałam się w swoim ciele. Pewnego dnia, gdy wracałam do domu z torbą sportową i w stroju sportowym, zauważyłam mojego byłego męża stojącego przy wejściu.
Prawdopodobnie dzwonił domofonem, ale mój syn nie chciał mu otworzyć. Wtedy zdałam sobie sprawę, że właśnie tu i teraz mam szansę spełnić marzenie wielu opuszczonych ludzi. Sprawić, by płakał ze skruchy.
Założyłam ręce za głowę, zrobiłam pięć szybkich przysiadów, wyprostowałam klatkę piersiową i zrobiłam krok w jego stronę.
“Wiesz, co on do mnie mówi?” “Dziewczyno, mieszkasz w tym budynku? Możesz otworzyć drzwi? Śmiejąc się gorzko, zakryłam twarz dłońmi i czując nieopisany triumf, odsunęłam się na bok
– Czy powiedziałem coś śmiesznego? – nagle stał się zdenerwowany – “Co cię rozśmieszyło?” – zapytałam. w urzędzie stanu cywilnego Kiedy przysięgałam kochać i chronić…
– odwracając się do niego prosto w twarz, powiedziałam – Nadal nie mogę przestać się śmiać! – Lida? Lida!” – spojrzał na mnie. – Masz 10 sekund na opuszczenie tego podwórka – oznajmiłam żałośnie.
– Czy mogę przynajmniej zobaczyć mojego syna? Pasza! – błagał – Odejdź! Odszedł. Patrzyłem, jak odchodzi, a on często oglądał się za siebie. Marzenia się spełniają, jeśli się tego chce
