Kiedy moi rodzice rozwiedli się, miałem zaledwie pięć lat. Moja matka wyszła ponownie za mąż, a ja wychowywałem się między dwoma domami – u matki z moim ojczymem oraz z ojcem, który także założył nową rodzinę. Moje relacje z ojcem zawsze były bliskie, dużo czasu poświęcał na wspólne wyjścia i rozmowy. Miałem także dobre kontakty z ojczymem, choć nigdy nie były one tak głębokie jak te z ojcem.
Niedawno zmarła moja babcia ze strony ojca. Zostawiła mi w spadku mieszkanie w samym centrum Krakowa oraz niewielką działkę. Działkę od razu przekazałem ojcu, bo nie miałem do niej sentymentu, a wiedziałem, że on mógłby jej dobrze użyć. Mieszkanie jednak zamierzałem zachować dla siebie. Teraz studiuję w Warszawie, więc planowałem tam przeprowadzić się po zakończeniu studiów inżynierskich.
Matka i ojczym mieli jednak inne plany. Zaraz po ogłoszeniu testamentu zaczęli naciskać, żebym sprzedał mieszkanie, kupił coś mniejszego i podzielił pieniądze między przyrodnie rodzeństwo. Powiedzieli mi, że mnie utrzymują póki studiuję i powinienem się odwdzięczyć.
W mojej głowie zawrzało. Jak mogą tak otwarcie manipulować i wywierać presję? Czułem się szantażowany. Wiem, że mogą przestać mnie wspierać finansowo, wtedy nie dałbym rady i musiałbym zrezygnować ze studiów. Ojciec, kiedy usłyszał o sytuacji, stanowczo sprzeciwił się sprzedaży mieszkania.
– Skoncentruj się na nauce, synu. Mieszkanie możesz wynająć, a zyskane z tego pieniądze pomogą ci pokryć koszty, jeśli matka się odwróci – doradził mi.
To właśnie zrobiłem. Zająłem się formalnościami, aby wynająć mieszkanie. Dwa miesiące później matka przestała przelewać mi jakiekolwiek pieniądze, nawet nie zadzwoniła, by zapytać jak sobie radzę. Mam do niej żal. Kocham swoje rodzeństwo, ale nie mają żadnych praw do mieszkania po babci od strony mojego taty. Powinni cieszyć się ze mną, że tak mi się udało w życiu, a nie zazdrościć mi. Pieniądze szybko by się rozeszły, a mieszkanie w takim miejscu to inwestycja na całe życie.
Cieszę się, że nie uległem wtedy presji i poradziłem się taty. Gdyby nie on, to może sprzedałbym mieszkanie i żałowałbym tego do końca życia. Teraz mogę spokojnie skończyć studia i utrzymywać się z pieniędzy z wynajmu, a kiedyś kto wie… Po studiach pewnie wyjadę do Krakowa i tam zamieszkam.
