To był podobno bardzo trudny wybór. Moi biologiczni rodzice zdecydowali się wysłać mnie do sierocińca, miałem wtedy zaledwie siedem lat. Twierdzili, że nie są w stanie finansowo utrzymać dwójki dzieci. Dokonali wyboru na korzyść mojego młodszego brata, decydując, że ja mogę żyć bez rodzicielskiej miłości, ponieważ jestem starszy i rozsądniejszy i będę potrafił poradzić sobie samodzielnie.
Rozstając się, matka obiecała mi, że zabierze mnie, gdy tylko ich sytuacja finansowa się poprawi. Do tego czasu miałem słuchać swoich opiekunów. Początkowo rodzice odwiedzali mnie w każdy weekend, przynosili mi różne smakołyki, a czasem nawet zabierali do domu na kilka godzin. Jednak z czasem ich spotkania stawały się coraz rzadsze, aż wreszcie całkowicie ustały. W tym czasie miałem 10 lat.
Wówczas zdałem sobie sprawę, że rodzice mnie oszukali i teraz muszę polegać tylko na sobie. Od dziecka wyróżniałem się bystrym umysłem i determinacją, uprawiałem sport i uwielbiałem czytać książki. Krótko mówiąc, wiedziałem czego chcę od życia.
Udało mi się dostać na prestiżową uczelnię. Wszyscy wykładowcy zwracali uwagę na moją pracowitość i wiedzę. Na czwartym roku rozpocząłem pracę w dobrze prosperującej firmie, więc ostatni rok ukończyłem jako student niestacjonarny. Menadżerowi spodobał się mój sposób pracy i przyjął mnie do swojego zespołu. Kilka lat później sam zostałem jego liderem. Od tego czasu moje życie bardzo się zmieniło. W końcu przestałem myśleć o swoich rodzicach, a oni zapewne przestali myśleć o mnie. Ale w jakiś sposób dowiedzieli się o moich sukcesach i odnaleźli mnie. Pomógł im w tym sierociniec.
Rodzice poprosili, abym im wybaczył i pomógł finansowo, ponieważ mój brat zaczął zadawać się ze złymi ludźmi, którym był winien dużą sumę pieniędzy i aby spłacić długi, musieliby sprzedać swoje mieszkanie. Nagle rodzice przypomnieli sobie, że jesteśmy rodziną, co oznacza, że musimy sobie pomagać.
Jednak ja już dawno przestałem być dzieckiem, które potrzebuje opieki matki. Nie czułem nic do ludzi, którzy zdradzili mnie jako dziecko. Mimo to dałem rodzicom pieniądze, w zamian za zniknięcie z mojego życia na zawsze. Oni jednak nadal domagają się pomocy z mojej strony, tłumacząc, że to mój obowiązek.
Moje marzenia o silnej i zjednoczonej rodzinie zostały zniszczone dawno temu. Stało się to, gdy po raz pierwszy świętowałem swoje urodziny samotnie. Czy dobrze zrobiłem pomagając im? Czy mają prawo mi tak rozkazywać?
