“Poza zasięgiem wzroku, poza zasięgiem umysłu” – tak mówi się o rozstaniu kochanków. Niestety, odległość może sprawić, że nawet miłość matki zniknie.
Tak przynajmniej stało się z moją matką. Miałam zaledwie trzy lata, kiedy moja mama wyjechała do Turcji do pracy. Oczywiście bardzo tęskniłam za mamą, ale ciągle wysyłała mi pieniądze i bajeczne gadżety ze swoimi przyjaciółmi.
Dwa lata później mama wróciła. To było błogosławieństwo. Wkrótce okazało się, że matka przyjechała tylko po to, by rozwieść się z ojcem. Miała wpływowego zalotnika i zamierzała za niego wyjść. Tata zapytał, jakie ma wobec mnie zamiary. Mama była trochę zakłopotana, ale powiedziała, że nie może mnie zabrać, bo Faroukh tego nie chce. Tata był szczęśliwy.
I tak naprawdę nie rozumiałem, dlaczego moja matka miałaby iść do jakiegoś obcego Farukha, który i tak mnie nie chciał. To było bardzo przykre, ale nie rozumiałem jeszcze, że oznaczało to całkowite zerwanie z moją matką. I dokładnie tak się stało.
Moja matka wyjechała i nigdy więcej się nie odezwała. Nie dzwoniła, nie interesowała się nami. Jedynie na urodziny wysyłała mi kartki z życzeniami przez internet i 100 euro. Może gdyby tak się nie stało, poczułbym się lepiej.
W końcu każde przypomnienie o niej było również przypomnieniem, że mnie nie potrzebuje. Kiedy mój ojciec powiedział, że chce się ożenić, byłam przerażona. Miałam już dziesięć lat i samo słowo macocha sprawiało, że czułam się smutna.
Ale miałam wspaniałą macochę. Ciocia Nina dała mi tyle ciepła i miłości, których nigdy nie otrzymałam od własnej matki.Nawet gdy urodził się mój młodszy brat, jej stosunek do mnie się nie zmienił. Pewnego dnia moja matka w końcu zadzwoniła. To był szok.
W jakiś sposób dowiedziała się, że wychodzę za mąż i zadzwoniła, aby powiedzieć, że chce przyjechać i zorganizować moje wesele własnymi rękami, aby zrobić wszystko na najwyższym poziomie. Przedstawiłem ją razem z ciocią Niną i zdałem sobie sprawę, że jej obecność na ślubie byłaby całkowicie niestosowna. Nie chciałam też przyjmować od niej żadnej pomocy.
To właśnie jej powiedziałam. Moja matka zaczęła mi opowiadać, że ma dwóch synów Farukha, że to wspaniali chłopcy i że chciałaby z nimi pojechać. Nie byłem tym zainteresowany. Jednak ja też nie byłem. W końcu przez całą rozmowę nie pytała o mnie, mówiła tylko o sobie i swoich pragnieniach. Przerwałem jej wypowiedź i poprosiłem, by nigdy więcej mi nie przeszkadzała.
