Po raz pierwszy ożeniłem się bardzo wcześnie, w wieku 18 lat. Mój mąż i ja bardzo się kochaliśmy, mieliśmy dziewczynę. Ale dwa lata później miłość gdzieś poszła, zaczęliśmy się nawzajem rozwścieczać i denerwować.
Wtedy teściowa udzieliła nam dobrych rad, aby rozproszyć się, gdy jesteśmy młodzi, a im dalej, tym gorzej będzie. W międzyczasie wciąż mamy czas na budowanie szczęścia. Posłuchaliśmy. Ale w czasie, gdy mieszkaliśmy z teściową, byłem do niej bardzo przyzwyczajony.
Stała się dla mnie jak matka, ponieważ nie mam rodziców. Bałam się rozpocząć nowe życie bez niej. Potem moja teściowa uspokoiła mnie i powiedziała, że zawsze tam będzie. Moja druga matka dotrzymała słowa.
Siedziała ze swoją wnuczką, kiedy pracowałem, bardzo mi pomogła. A jej syn pojechał do innego miasta i wkrótce się ożenił. Ta wiadomość nawet mnie pocieszyła, ponieważ ja też zacząłem romans. Nowa teściowa mojego męża mnie nie lubiła i ja też jej nie lubiłem. Druga teściowa nie lubiła mojej córki z pierwszego małżeństwa.
Ale Paul – mój drugi mąż, kochał dziewczynę. Naro dałem też Paulowi syna, ale moja teściowa nadal nie traktowała mnie zbyt dobrze. Nawet z wnukiem chciał spędzać z nią czas. Ale moja pierwsza teściowa nie wzięła nawet własnego wnuka, z moim synem zachowywała się tak samo jak ze swoją wnuczką.
Nadal utrzymywałem bliskie stosunki z teściową, nie wyobrażałem sobie życia bez niej. Ale potem pojawił się mój pierwszy mąż i powiedział, że moja matka powinna iść z nim. Jego żona Naro dała dwoje dzieci, bliźniaki.
Trudno sobie z tym poradzić, a moja córka musi przejść do pierwszej klasy, więc łatwiej mi zostać z dzieckiem bez pomocy babci. Teściowa sama i ja nie chcieliśmy tego rozdzielenia. Siedzieli przez długi czas ostatniego wieczoru i płakali. Ale potem zdecydowaliśmy, że często się odwiedzamy; jednak nadal widzę ją jako moją matkę i stałem się jej prawdziwą córką.
