Rodzina Lesków przez długi czas nie miała szczęścia. Przez wiele lat nie mieli dzieci. Olga Siergiejewna, biedna dziewczyna, próbowała wszystkiego: przeszła przez dziesiątki klinik, odwiedziła klasztory, podróżowała do świętych miejsc, a nawet kupiła bilet do Jerozolimy. Jej mąż Piotr był tam od zawsze-jak prawdziwy rycerz towarzyszył żonie wszędzie, ale wszystkie wysiłki poszły na marne.
I wtedy zdecydowali, że mogą zostać rodzicami innych dzieci. Po podjęciu tej decyzji małżonkowie zaczęli zbierać się na wycieczkę do sąsiedniego obszaru, gdzie znajdował się sierociniec. Chcieli wziąć dwie dziewczyny na raz. Pełni nadziei pakowali torbę, gdy nagle wydarzyło się coś nieoczekiwanego: Olga nagle zwymiotowała z zapachu kotletów, które właśnie pakowała.
Podróż musiała zostać przełożona. Zamiast drogi udali się do kliniki. I tam czekała na nich prawdziwa niespodzianka-lekarz powiedział, że Olga jest w ciąży! W terminie szesnastu tygodni! Piotr prawie skakał z radości – taka wiadomość go po prostu wstrząsnęła. W rejestrze chcieli już wezwać ochronę, ponieważ mimowolnie przesuwał broszury ze stołów, jakby rozsypywał róże.
Od tego dnia życie rodziny zmieniło się dramatycznie. Piotr stał się niemal obsesją dbania o zdrowie swojej żony. Biegał po całym supermarkecie, sprawdzał skład produktów, kupował tylko naturalne, przyjazne dla środowiska. Ale jak! Jego żona jest pedagogiem z wyższym wykształceniem i dwudziestoletnim doświadczeniem!
Kilka tygodni później dodano kolejną radość-USG wykazało bliźnięta! Ciąża nie była łatwa, wiek miał wpływ, a Olga spędziła większość czasu w łóżku. Ale wszystko poszło na marne — w odpowiednim momencie urodziły się dwie urocze bliźniaczki.
Rodzice nadali im imiona na cześć babć-Kasia i Ania. Dziewczyny dorastały zdrowe, spokojne, nie sprawiały kłopotów. Już w młodym wieku wyróżniali się rozwojem, który wyprzedzał rówieśników. Rodzice byli dumni z każdego zwycięstwa.
Pomimo powierzchownych podobieństw, postacie sióstr były różne. Katya jest energiczna, aktywna, pływała, otrzymała absolutorium dla dorosłych. Ludzie byli do niej przyciągnięci, zwłaszcza płeć przeciwna. Andrei, jej młody człowiek, podbił serce dziewczyny szczerością i pewnością siebie. Szybko znaleźli wspólną płaszczyznę, nawiązali kontakty towarzyskie, a następnie poinformowali rodziny o zaręczynach.
Ania była zupełnie inna. Domowa, kochająca książki i przyrodę, wolała samotność. Nie starała się zaprzyjaźnić, zadowalając się towarzystwem rodziny i ukochanej siostry. Ale jej pasją stało się Gotowanie – z najprostszych produktów stworzyła prawdziwe arcydzieła gastronomiczne. Siostra dokuczała:
– Powiedz mi, jak możesz jeść i jednocześnie zachować figurę?
Jej kolejną wielką pasją są zwierzęta. Ciągle przynosiła do domu rannego kotka, ptaka z uszkodzonym skrzydłem, a następnie przestraszonego jeża. Jak mobilne schronisko. A głównym przyjacielem Anny był Thunder-ogromny Alabai, podarowany jej na urodziny trzy lata temu. Szczeniak, niegdyś puszysta bryła, wyrósł na dużego psa, który stał się dla dziewczyny wiernym obrońcą i najbliższym stworzeniem.
Chociaż Alabai jest poważnym psem, Thunder nie pasował do jego imienia. Nie szczekał zła, nie bronił terytorium-witał wszystkich z radością, zwłaszcza Andrzeja. Ten tylko się śmiał:
– Dobra, Dobra, nie do ciebie teraz, głupcze!
Pies wesoło machał krótkim ogonem i pobiegł do gospodyni – naprawdę uwielbiał gości.
Ale dzisiaj nie było przed meczami. Kasia i Andrzej złożyli wniosek do Urzędu Stanu Cywilnego. Trzeba było omówić wiele kwestii-z rodzicami, z krewnymi, zorganizować rozmowę wideo ze strony pana młodego. Ślub to wydarzenie na dużą skalę i każdy chciał wnieść swój wkład.
Zaczęło się lato, a do ślubu pozostało niewiele. Andrzej rozpieszczał pannę młodą-kwiaty, prezenty, słodkie bibeloty. Kasia przygotowywała się do nowego życia – po ślubie planowali przenieść się do innego miasta, do mieszkania podarowanego przez teścia.
W przeddzień ważnych decyzji para wraz z ania udała się do restauracji, aby omówić menu i wystrój sali bankietowej. Nie można obejść się bez siostry delikatesowej. Andrei uruchomił samochód, ale stało się coś dziwnego-grzmot, Zwykle dobroduszny, nagle rzucił się na koła, drapał opony, szczekał, jakby czuł niebezpieczeństwo. Piotr Aleksiejewicz wyszedł i próbował zabrać psa, zakładając obrożę.
Kasia uśmiechnęła się do siostry:
– Rozpieszczałaś go! O krok od ciebie nie odejdzie!
Ania milczała. Coś przeszkadzało. Ale ze względu na siostrę postanowiła zignorować obawy. Machnęła ręką przez okno i uśmiechnęła się do grzmotu, gdy samochód powoli ruszył.
Za nim pozostał długi wycie. Łza spłynęła po policzku psa. Piotrek – nigdy wcześniej nie widział, żeby psy płakały…
Andrzej prowadził samochód pewnie i umiejętnie. Katya nawet nie myślała o strachu, gdy igła prędkościomierza czołgała się do znaku “100”. Z tyłu Ania i panna młoda rozmawiały wesoło, śmiały się, jakby jechały na zwykły spacer. Andrzej trochę zwolnił – przed nami był niebezpieczny zakręt. Lato, dobra droga, po co jechać powoli? Samochód łatwo wpasował się w zakręt toru.
A potem nagle wyskoczył Leśnik! Przyczepa z ładunkiem zwisała z boku na bok, szofer desperacko próbował przejąć kontrolę, ale spóźnił się. Gigantyczny ciągnik dosłownie pokrył srebrnego sedana, zamieniając go w zmięty złom.
Po chwili na miejsce wypadku przybyli ratownicy, policja, karetka. Na poboczu leżały dwa ciała starannie zapakowane w czarne torby. Z uszkodzonego samochodu wydobywano szczątki młodych ludzi. Lekarze się spieszyli, syrena wyła, samochód pędził do szpitala-tam jeszcze próbowali uratować Anię. Ale nigdy się nie obudziła.
Kierowca ciężarówki leśnej, starszy mężczyzna, siedział przy drodze z rękami owiniętymi wokół głowy, kołysząc się tam iz powrotem:
– Co ja zrobiłem… Stary głupiec … zabił ich … zabił…
Przez długi czas pracował bez odpoczynku, prawie nie spał. Za kierownicą zasnął. I wszystko się odwróciło.
Zamiast ślubu-pogrzeb. Trudno sobie wyobrazić nic straszniejszego. Wszyscy krewni stali jak posągi, nie mogąc płakać. Tylko ziemia, która spłynęła na wieko trumny, rozerwała serce. Matka Katyi prawie rzuciła się do grobu-ledwo ją trzymali. Ojciec Andrzeja drżał z żalu. Jego żona nie mogła już przyjść-uderzył ją cios.
Leskov miał jedną córkę. Ale to nie przyniosło radości-Ania była w głębokiej śpiączce, podłączona do urządzeń. Była piękna, mądra, sportowiec-teraz jak “roślina”, pozbawiona reakcji. Rodzice byli załamani. Nawet bliscy bali się do nich podejść — ich cierpienie było zbyt ciężkie.
Nadzieja na przebudzenie zanikła. Tylko jedna osoba się nie poddała-lekarz Witalij Ozerow. Był wyjątkowy: celowy, uparty, wierzący w cud. Szukał okazji, w których inni widzieli ślepy zaułek. Koledzy kręcili głowami:
– Zakochałeś się?
I naprawdę zakochał się w Anyi od pierwszego wejrzenia — w tej kruchej dziewczynie, leżącej z zamkniętymi oczami, jak śpiąca królewna, którą trzeba było obudzić.
Witalij zebrał Konsylium. Opinie są podzielone: niektórzy mówili, że to okrutne, inni, że jest szansa. O wszystkim decydował ostatni głos-opinia starego lekarza, który cicho wypowiedział:
– Spróbujcie.
Witalij wyjaśnił rodzicom: nowy lek, kosztowna operacja, ale tylko w ten sposób można uratować Anyę. Mówił z taką pewnością, że Olga Siergiejewna zgodziła się niemal natychmiast. Piotr Aleksiejewicz sprzedał samochód, sprzęt, wszystko, co było cenne, aby zebrać niezbędne pieniądze.
– Lepiej stracić rzeczy niż ją — powiedział, otarł się o łzę.
Pogłaskawszy groma-chorego, chudego psa-dodał:
– Ty też trzymaj się, chłopcze … jesteś jej przyjacielem…
Operacja przebiegła, ale nie przyniosła rezultatów. Witalij zerwał Rękawiczki, ukrywając łzy. Nie chciał, żeby ktokolwiek widział jego słabość-silnego, dorosłego mężczyznę szlochającego w kącie. Wszystko na próżno…
Rodzice stracili ostatnią nadzieję. Nie było już pieniędzy i przygotowywali się do wyłączenia urządzeń. Szli korytarzem, opierając się na sobie, jak dwaj starcy, którzy stracili sens życia.
– Zostawiłem tabletki w domu. Nie przeklinaj… raczej nie wrócę po tym-szepnął Piotr.
– I wiem. Ale niech przynajmniej grzmot ją zobaczy. Nie umieraj sama…
Ale Ozerov nie poddał się. Był gotów sprzedać wszystko, pożyczyć, dostać kredyt – byle tylko dać anie szansę. Czekał na rodziców, aby przekonać ich do dalszej walki.
Kiedy wszedł na oddział, działo się tam coś niesamowitego. Ania leżała z otwartymi oczami. Grzmot skakał w jej pobliżu, piszcząc ze szczęścia. Szepnęła:
Grzmot … słyszałam Cię … Pozdro…
Wszyscy zamarli. Monitory ożyły, pokazując słabe, ale żywe sygnały. Witalij oszalał na progu. Za nim wbiegła siostra, potem strażnik, potem wszyscy, którzy gonili psa po szpitalu, stłoczyli się w drzwiach.
Ania zaczęła wracać do zdrowia. Grzmot przybierał na wadze, jadł za trzy, znów był wesoły i hałaśliwy. Olga Siergiejewna nie wiedziała, czy płakać, czy śmiać się z radości. Witalij opiekował się pacjentką – jako lekarz i jako osoba zakochana do głębi duszy. Dawał kwiaty, przynosił jedzenie, które sam przygotowywał.
Pewnego dnia Ania skosztowała jego sałatki i uśmiechnęła się:
– Poważnie nie otwierasz restauracji? Zatrudniłabym Cię do pracy! Chociaż … może lepiej umiem gotować?
– Może-zaśmiał się Witalij. – Ale i tak mnie kochasz.
Oświadczył się. Powiedziała “tak”.
Całowali się, a grzmot, skacząc radośnie, próbował wejść między nich swoimi wilgotnymi, szczęśliwymi pocałunkami.
