– Przerwij ciążę – i koniec-powiedziała teściowa, jakby rozmawiała o pogodzie za oknem. – Już cię umówiłam. Potem jeszcze podziękujesz, że nie dręczyłaś się na próżno.

– Przerwij ciążę – i koniec-powiedziała teściowa, jakby rozmawiała o pogodzie za oknem. – Już cię umówiłam. Potem jeszcze podziękujesz, że nie dręczyłaś się na próżno.

Maxim milczał, spuszczając głowę. A potem cicho się przyznał:

– Moja siostra ma chorobę genetyczną … bałem się ci powiedzieć. Jeśli mamy dziewczynę, istnieje duża szansa, że będzie taka jak Zoe. Jestem nosicielem” złego ” genu, Lena.

Stałem w łazience, patrząc na siebie w lustrze. Trzymałam test w rękach. Dwa paski. Nie mogłam zrozumieć: radować się czy panikować? Z jednej strony to życie! Dziecko! To szczęście. Z drugiej strony nie jestem jeszcze gotowa. Tyle planów, celów, rzeczy do zrobienia. Może za wcześnie?

Nie mogło być błędu. Trzeci test również pokazał to samo-jestem w ciąży.

Postanowiłem powiedzieć Maximowi wieczorem. Jak zwykle siedział przy komputerze, koncentrując się na pisaniu.

– Max – zawołałam ostrożnie.

Oderwał wzrok od ekranu, spojrzał na mnie.

– Co się stało?

– Jestem … w ciąży-wypaliłam jednym wydechem.

Jego twarz się zmieniła. Zdziwienie, zamieszanie, potem-szeroki, szczery uśmiech. Wziął test, spojrzał przez długi czas, a potem mocno mnie przytulił.

– Poważnie? Czy zostaniemy rodzicami? – co? – spytał, a jego głos drgnął z podniecenia.

Skinęłam głową. Zamknął mnie w ramionach, jakby chciał chronić cały świat za jednym razem.

– Cieszę się! zawołał. – Nie wiesz jak!

Nawet się zdziwiłam. Nigdy wcześniej nie mówił o dzieciach. Myślałam, że mu na nich nie zależy.

– Naprawdę szczęśliwy? – co? – zapytałam z niedowierzaniem.

– Oczywiście! – zapewnił. – Zawsze chciałem mieć dziecko. Po prostu nie wiedziałem, jak ci to powiedzieć.

Potem zapytał mnie o wszystko: jak się czuję, kiedy pierwsza wizyta u lekarza. Odpowiedziałam, że jutro pójdę na konsultację przedporodową.

– Zabiorę-zaproponował. – Zadzwonię do szefa i poproszę o wolne. Chcę być blisko.

— Nie, Nie rób tego — odmówiłam. Ona też musi iść do szpitala.

Maxim był lekko zdenerwowany, ale zgodził się:

– Dobra. Potem wieczorem idziemy do sklepu, zauważmy to.

– Dobrze-uśmiechnęłam się.

Rano obudziłem się z lekkim drżeniem w sercu. Dzisiaj jest ważny dzień. Zjadłem śniadanie, szybko się spakowałem-Marina już czekała przy wejściu.

– Cześć! krzyknęła wybiegając z samochodu. – Jak się masz? Martwisz się?

– Trochę-przyznałam — – ale bardziej się cieszę.

– Jestem z Ciebie taka szczęśliwa! Będziesz wspaniałą mamą! A ja czekam na ślub…

Roześmialiśmy się i pojechaliśmy do kliniki. Spojrzałem przez okno i pomyślałem: zaczyna się nowe życie. O Maximie, o dziecku, o wszystkim na raz. I jakoś było trochę przerażające. Czy Mogę? Czy uda Ci się być dobrą matką? Czy naprawdę jest szczęśliwy? W głowie roiły się tysiące pytań. Ale starałam się ich odpędzić. Dziś tylko radość. Jestem w ciąży. I to jest początek czegoś wielkiego.

Lekarz potwierdził ciążę. W porządku. Marina i ja poszliśmy do kawiarni świętować.

– Zamówmy całe ciasto! – zaproponowała siostra. -Naprawdę!

Wybraliśmy ciasto czekoladowe i cappuccino. Marina zrobiła kilka zdjęć.

– Musimy zapamiętać ten moment-powiedziała. – Wkrótce nie będziesz w kawiarni.

Śmiali się, rozmawiali, aż Marina nagle zapytała:

– Nie boisz się rodzić?

Trochę się zdziwiłam.

— Nie ma. A czego się bać? Kobiety rodzą i nic.

Marina spojrzała na mnie dziwnie, jakby chciała coś powiedzieć, ale zawahała się.

– Cóż … wszystko się dzieje-powiedziała w końcu. – Każdy jest inny.

– Wszystko będzie dobrze-powiedziałam z przekonaniem.

Pochyliła się do mnie i niemal szeptem dodała:

– Wiesz, że Maxim ma niepełnosprawną siostrę? Głęboki stopień. Zastanawiałaś się, czy to może być dziedziczone?

Po plecach przebiegł chłód. Nie myślałam o tym.

– No tak, wiem-odpowiedziałam, starając się zachować spokój. – Ale teraz są badania genetyczne. Wszystko można sprawdzić z wyprzedzeniem.

— Tak, oczywiście-zgodziła się Marina. – Ale i tak … na Twoim miejscu lepiej się dowiem.

Staram się nie okazywać podniecenia, macham ręką:

– Nie będę się kręcił. Wszystko będzie dobrze.

Ale po tych słowach w środku coś drgnęło. Słowa Mariny utkwiły w myślach jak drzazga. Starałam się o nich nie myśleć. Ale myśli o chorobie Zoe i możliwej dziedziczności powracały raz po raz, jakby nie dawały mi spokoju.

Wieczorem, kiedy Maxim wrócił z pracy, postanowiłem delikatnie zapytać go o rodzinę. Szczególnie interesowała mnie jego siostra.

– Max – zaczęłam jak najbardziej niedbale. – a twoja siostra … co ona ma za chorobę?

Zmarszczył brwi:

– Po co ci to?

— Po prostu ciekawe — odpowiedziałam. – prawie nic o sobie nie wiemy. Nigdy wcześniej o tym nie mówiono…

Maxim milczał przez chwilę, a potem powiedział:

– Miała uraz porodowy. Raczej nie powiem-mama powiedziała.

Poczułam ulgę:

– Naprawdę? To wszystko?

– Tak-skinął głową. – Po prostu tak się stało.

Ale w jego głosie było trochę niepewności. Wątpliwości pozostały. Postanowiłem dowiedzieć się więcej — przez teściową. Jeśli ktoś zna prawdę, to tylko ona.

Następnego dnia zadzwoniłem do Iriny Iwanowna:

– Mogę do ciebie zajrzeć? Chciałam porozmawiać.

– Jasne, wejdź-odpowiedziała. – Zawsze miło cię widzieć.

Kiedy przyszłam, napijemy się herbaty, pogadamy o niczym. Potem ostrożnie zaczęłam:

– Maxim i ja postanowiliśmy mieć dziecko.

Jej reakcja mnie zaskoczyła. Nagle zbladła, ale natychmiast wycisnęła słaby uśmiech:

– Gratulacje.

Myślałam, że boi się nas lub wnuczki, która jeszcze się nie urodziła. Może martwi się, czy damy radę?

Kiedy rozmawialiśmy, w sąsiednim pokoju coś pękło-spadło i rozbiło się. Irina Iwanowna nagle wstała i wybiegła, nawet nie przepraszając. Minęło dziesięć minut — a jej nie było.

Ciekawość wzięła górę: wstałem i też zajrzałem do pokoju. Zoe leżała na łóżku, poruszała się niespokojnie, muczała i wskazywała ręką gdzieś na stoliku nocnym. Teściowa miała kłopoty w pobliżu, próbując ją upić z butelki. Nie wiedziałam, co powiedzieć.

– Co się stało? – potrzebujesz pomocy?

– Nie musisz, Lena-odcięła Irina Iwanowna. – Po prostu spadł kubek. Zoe przypadkowo ją zepchnęła.

Zebrała odłamki, wytarła rozlaną herbatę. Zoe nadal się martwiła, szarpała rękami.

– Może czegoś potrzebuje? – znowu zaryzykowałam.

– Nie wchodź w swoją sprawę! – teściowa pękła. – Sama sobie poradzę.

Wróciliśmy do kuchni. Poczułem się nieswojo. Wydawało mi się, że zrobiłam coś złego.

– Irina Iwanowna-zacząłem ostrożnie-dlaczego Zoya jest taka? Jaka jest jej diagnoza?

Teściowa gwałtownie podniosła głowę. Jej głos stał się ostry:

– Co cię to obchodzi? Po co się wspinasz? Ma uraz porodowy! I w ogóle-nie twoje!

Zdziwiłam się:

– Chciałam się dowiedzieć. Niedługo zostanę mamą. Chcę zrozumieć, co można przenosić, jakie są zagrożenia…

– Zostaniesz mamą-to zapytaj! podniosła głos. – A teraz-idź do domu. Jest mnóstwo rzeczy do zrobienia.

Musiałem odejść. Irina Iwanowna nawet mnie nie odprowadziła. Na zewnątrz było zimno i czułem się, jakbym przyniósł ze sobą jakiś wewnętrzny mróz. Jej słowa “nie wchodź w swoją sprawę” rozbrzmiewały w jej głowie jak bicie dzwonu. Nie zrobiłam nic złego. Tylko zapytałam. Dopiero teraz myślałem o Zoe-biednej dziewczynie, przykutej do łóżka przez całe życie, która nie wie, jak mówić ani jeść samodzielnie.

W domu opowiedziałam Maximowi o wizycie u jego matki. Słuchał uważnie, ale w milczeniu.

– Mama po prostu się martwiła — powiedział w końcu. – Nie zwracaj uwagi.

– Ale zachowywała się dziwnie – odparłam. – nie chciała rozmawiać o Zoe. Wydawało mi się, że coś ukrywa. Dlaczego taka agresja na proste pytanie?

– Boi się o Zoe-odpowiedział Maxim. – Opiekuje się nią przez całe życie. To trudne.

– Nie chciałam jej urazić-powiedziałam.

– Porozmawiam z nią-obiecał. – Nie denerwuj się. Nie możesz.

Uraza szybko minęła i starałem się zapomnieć o tej rozmowie. Ale od tego czasu Irina Iwanowna zaczęła zachowywać się dziwnie. Kiedyś żyła swoim życiem, nie ingerowała w nasze. Teraz zaczęła przychodzić w każdy weekend. Zapyta, jak się czuję, doradzi coś. Zapyta, czy na pewno chcemy dziecka.

Na początku postrzegałem to jako przejaw troski. Może na nowo zdefiniowała swoje podejście do mojej ciąży? Ale z czasem jej pytania stały się natrętne, jej obecność uciskała.

Pewnego wieczoru Maxim zauważył:

– Mamo, może wystarczy? Że cały czas czepiasz się Leny? Pozwól jej spokojnie wynieść dziecko.

— Martwię się o Ciebie-odpowiedziała. – Chcę, żebyś był dobry.

– I tak mamy się dobrze – zapewnił. – Nie musisz się o nas martwić.

Ale Irina Iwanowna nie uspokoiła się. Ciągle przychodziła, zadawała te same pytania, wtrącała się w nasze sprawy.

Pewnego dnia, kiedy Maxim był w pracy, teściowa przyszła do mnie wcześnie rano. Siedzieliśmy przy herbacie i nagle nagle zaczęła mówić o Zoe.

– Wiesz, Lena-zaczęła. – Zoe jest bardzo trudna. Całe życie się nią opiekuję. Nie ma chwili spokoju.

– Rozumiem-odpowiedziałam. To naprawdę trudne.

– Jesteś w ciąży. To też jest trudne-kontynuowała. – Jesteś na to gotowa?

— Jestem gotowa — powiedziałam z przekonaniem.

Irina Iwanowna spojrzała na mnie długim, intensywnym spojrzeniem.

– Jesteś pewna? – powtórzyła. – Na pewno chcesz tego dziecka?

– Oczywiście! – jakie dziwne pytania?

Pochyliła się lekko do mnie i cicho powiedziała:

– Pomyśl, Lena. Może warto przerwać ciążę? Żyj dla siebie, poczekaj chwilę.

Zamarłam. Nie mogłam uwierzyć własnym uszom.

– Co Pan mówi?! – oszalałeś?!

– Chcę tylko, żebyś była szczęśliwa-powiedziała teściowa, patrząc mi prosto w oczy. – Ale z dzieckiem będzie ci bardzo ciężko.

– To ja zdecyduję! – nie ty decydujesz za mnie-rodzić czy nie!

– Pomyśl dobrze – nie cofnęła się. – Potem będziesz żałować.

Nie wytrzymałam:

– Co jest z tobą nie tak? Dlaczego tak się zachowujesz? Po co te wskazówki? Wyjdźcie z mojego domu. Już nie przychodź.

Irina Iwanowna gwałtownie zacisnęła usta. W jej spojrzeniu błysnęło coś złego i upartego.

– Patrz sama-rzuciła już przy wyjściu. – Pożałujesz.

Kiedy odeszła, długo płakałam. Jak mogła to powiedzieć? Zaproponować przerwanie ciąży? Jak można pozbawić życia własnego dziecka?

Wieczorem wrócił Maxim. Powiedziałam mu o rozmowie. Był zszokowany.

– Porozmawiam z mamą-obiecał. – Już cię nie dotknie.

Wybrał jej numer i zaczął mówić głośno, prawie krzycząc:

– Jak mogłaś?! Wiesz, jak Lena chce mieć dziecko? Dlaczego ją torturujesz?

Po rozmowie powiedział, że jego mama przeprosiła i obiecała, że nie będzie już ingerować w nasze życie.

Do końca pierwszego trymestru pozostało kilka tygodni. Czułem, że już czuję pierwsze ruchy w środku — to było niesamowite uczucie. Maxim wyjechał w podróż służbową, a ja czekałem na niego sam.

Nagle rozległ się Dzwonek Do Drzwi. Na progu stała Irina Iwanowna.

– Pakuj się-rzuciła krótko, nawet się nie witając.

– Dokąd? – zdziwiłam się.

– Nieważne. Po prostu szybciej.

– Co się dzieje? zaczęłam pytać.

– Nie ma czasu na Wyjaśnienie – przerwała. — Ubierać się.

Byłem zdezorientowany, ale jakoś się zgodziłem. Być może zdecydowała, że chce mnie zabawiać, odwracać uwagę od myśli. Szybko rzuciła kurtkę, wzięła torebkę i wyszła.

W samochodzie milczała. Też nie zadawałam pytań. Jechaliśmy gdzieś w całkowitej ciszy.

W końcu zatrzymaliśmy się przy Klinice z napisem “Eskulap”. Spojrzałam zdziwiona na teściową.

– Po co tu jesteśmy?

– Umówiłam się z lekarzem – odpowiedziała spokojnie. – O przerwaniu.

– Oszalałeś?! – Nie będę się w nic wtrącać! To moje dziecko!

– Trzeba to zrobić – nalegała. – Dla wszystkich. Dla Ciebie, dla Maxima … nie potrzebujemy dziecka.

– Jesteś chora! – nie pozwolę Ci decydować za mnie! To moje życie!

Nie powstrzymałam się i uderzyłam ją w twarz. Zamarła, przyciskając dłoń do policzka. Wyskoczyłam z samochodu i pobiegłam, nie wiedząc gdzie. Łzy spływały po policzkach. Czułam się zdradzona, upokorzona, wykorzystana.

Zgubiła się w obcych ulicach. Wyjąłem telefon, chciałem zadzwonić do Maxima, ale zmieniłem zdanie — nie chcę go denerwować z wyprzedzeniem.

Wezwano taksówkę. Kierowca milczał przez całą drogę – tylko ja szlochałem w kącie siedzenia. W domu zamknęła drzwi na wszystkie zamki, zrobiła sobie gorącą herbatę i upadła do łóżka. Zasnęłam dopiero rano.

Kiedy Maxim wrócił, od razu zacząłem opowiadać wszystko: jak jego matka zabrała mnie do kliniki, jak próbowała przekonać do przerwania ciąży, jak ją uderzyłam. Mówiła, szlochając, dławiąc się słowami, licząc na wsparcie.

Ale milczał. Wpatrywał się w podłogę, nie ruszając się.

– Cóż? – co? – spytałam ocierając łzy. – Nie osądzisz jej?

– Ja… Nie wiem co powiedzieć-mruknął.

– Jak nie wiesz?! Chciała zniszczyć nasze dziecko!

— Po prostu się martwi-odpowiedział. – Myśli, że robi lepiej.

– Dla kogo?! — dla niej? A kto o mnie pomyślał?

Zaczęliśmy się kłócić. Oskarżyłam jego matkę, a on próbował ją uniewinnić. A potem, w środku kłótni, wypowiedział słowa, które odwróciły wszystko:

– Rozumiem, dlaczego to zrobiła.

Zamarłam.

– Co powiedziałeś?

– Rozumiem mamę – powtórzył. – Nie popieram, ale…

– Jesteś z nią w tym samym czasie?! – myślisz, że ma rację?!

– Nie … – próbował naprawić sytuację. – Po prostu … nie znasz całej prawdy.

– Jakiej prawdy? – co jeszcze przede mną Ukryłeś?

Maxim wziął głęboki oddech.

– Pamiętasz, jak pytałaś o chorobę Zoe? Mama mówiła-uraz porodowy. To nieprawda.

Zamarłam.

– Jej choroba jest genetyczna-kontynuował. – Dziedziczone.

– Od kogo? – co? – spytałam.

– Od ojca-odpowiedział. – Choroba dotyka tylko dziewczynki. Tak się stało z Zoe.

– Co to dla nas znaczy? – głos drżał.

Maximus spuścił wzrok:

– Mogę być nosicielem. Jeśli mamy córkę … może urodzić się tak samo jak Zoe.

Poczułem się źle. W głowie kręciło się, w oczach pociemniało. Złapałem się za oparcie krzesła, żeby się nie przewrócić.

– Wiedziałeś? – wiedziałeś i milczałeś?

– Miałem nadzieję, że się uda… – mruknął.

– Zaryzykowałeś życie mojej córki! – wiedziałeś i dałeś mi zajść w ciążę?!

Szlochałem, krzyczałem, pytałem, dlaczego milczał. A Maxim po prostu stał przede mną z opuszczoną głową, nie mogąc wypowiedzieć ani słowa. W tym momencie poczułem się zdradzony, oszukany, zmiażdżony. Świat upadł w jednej chwili. Wszystkie moje nadzieje, marzenia, wiara w przyszłość-wszystko zostało zbudowane na kłamstwie. Nie wiedziałam, co dalej. Jak żyć? Jak spojrzeć mu w oczy? A jak nawiązać kontakt wzrokowy z dzieckiem?

Noc minęła bez snu. Myśli rzucały się jak w szalonym kręgu. Nawet jeśli mam syna, nie gwarantuje to spokoju. Może być nosicielem, a wtedy jego dzieci, zwłaszcza dziewczynki, również będą zagrożone. A jeśli urodzi się córka … o tym nawet nie chciałam myśleć. Wyobrażanie sobie, że moja mała dziewczynka będzie przykuta do łóżka jak Zoe, było nie do zniesienia.

Rano, nie mówiąc nic Maximowi, ubrałem się i wyszedłem z domu. Udałem się do prywatnej kliniki — gdzie można przejść procedurę anonimowo i szybko. Na recepcji przywitała mnie młoda dziewczyna ze zmęczonym, ale życzliwym uśmiechem.

– Dzień dobry, w czym mogę pomóc? – co? – spytała.

– Chcę przerwać ciążę – odpowiedziałam, sama zdumiona swoją determinacją.

Skinęła głową, nie okazując ani zaskoczenia, ani osądu.

– W jakim terminie?

– Prawie jedenaście tygodni.

– Dobra, zaraz zapiszę się do lekarza.

Siedząc na korytarzu ledwo powstrzymywałam łzy. Każda minuta wydawała się wiecznością. Kiedy wezwano mnie do biura, nogi podskakiwały ze strachu i bólu w środku.

– Witam-powiedział lekarz, mężczyzna po czterdziestce. — Dosiadać się.

Usiadłem ostrożnie na krawędzi krzesła, czując bicie serca gdzieś w gardle.

– Czy jesteś pewien swojej decyzji? To bardzo poważny krok.

— Tak-odpowiedziałam krótko.

– Rozumiesz konsekwencje?

— Rozumieć.

Nie chciałem wyjaśniać, nie chciałem słyszeć czyichś rad ani próbować przekonywać. Chciałam tylko, żeby ból ustał. Żeby ta historia się skończyła. Nie mogłam pozwolić, by moje dziecko urodziło się z chorobą. Nie widziałam, jak będzie cierpiał. Nie mogłam tego przeżyć sama.

Po operacji, trochę odzyskawszy przytomność, udałem się do Urzędu Stanu Cywilnego. Złożyła wniosek o rozwód.

– Na pewno? – co? – spytała pracownica, patrząc na mnie ze współczuciem.

— Tak-odpowiedziałam chłodno.

W domu spakowałem rzeczy Maxima, starannie włożyłem je do pudeł i wystawiłem za drzwi. Mieszkaliśmy w moim mieszkaniu, więc mogłem łatwo zamknąć ten rozdział. Nie chciałam go już widzieć, nie chciałam słyszeć Jego głosu. Stał się symbolem bólu, którego nie mogłam wybaczyć.

Wieczorem wysłałam mu wiadomość:

“To koniec. Postawiłam kropkę. Nie ma już dziecka. Złożyłam pozew o rozwód. Nie dzwoń do mnie więcej”.

Bez zbędnych ceregieli. Tylko fakty. Musiał zrozumieć: między nami to koniec.

Dzwonił, pisał, prosił o wysłuchanie. Ale nie odpowiedziałam. Siedziała w łazience przyciśnięta do ściany i płakała, starając się nie hałasować, żeby nie usłyszał moich szlochów za drzwiami.

– Lena, otwórz! Proszę cię, wysłuchaj! Wszystko wyjaśnię!

– Lena … kocham cię! Nie odchodź…

Milczałam. Bałam się, że otworzę drzwi – znowu mu uwierzę. Że mnie namówi, że zmienię zdanie. Nie mogłam. Nie powinnam.

Później zmieniłam zamki. Chciałam, żeby zniknął. Z życia. Ze wspomnień. Z serca.

Tego, który mnie zdradził, wykreśliłam na zawsze.