Autobus szarpnął i zatrzymał się. Kierowca wyskoczył z kabiny i ogłosił: „Samochód nie jedzie. Kto może, niech idzie pieszo, do wsi tylko sześć kilometrów”. Pasażerowie zaczęli się burzyć, ale jedna kobieta, niepozorna z wyglądu, powiedziała spokojnie: „O co hałas? Kto może, niech idzie”. Zarzuciła plecak i ruszyła w śnieg.
Miała na imię Rita. Chciała dotrzeć do rodzinnej wsi męża – tam, gdzie niegdyś żyła szczęśliwie. Teraz była sama. Mąż i syn zginęli w pożarze domu. Rita nie potrafiła się pozbierać, błąkała się, żyła z dnia na dzień. W końcu postanowiła wrócić – choćby tylko zobaczyć znajome miejsca.
Pogoda się pogorszyła. Śnieg zamienił się w zamieć, droga zniknęła pod zaspami. Rita z trudem dostrzegła światło w oddali i dotarła do samotnego domku. Drzwi były otwarte, wewnątrz zimno, ale był piec i drewno. Rozpaliła ogień, ogrzała się i zasnęła.
Rano znalazła dziecięce ślady i czerwoną rękawiczkę. Ruszyła w stronę kościoła, gdzie spotkała księdza i jego żonę Lizę. Gdy powiedziała, że jest malarką i tynkarką, ksiądz ucieszył się – remontowali właśnie świątynię i brakowało im rąk do pracy. Rita zaczęła pomagać od razu.
Zaproszono ją na posiłek. Tam spotkała dawną sąsiadkę, która przypomniała sobie, że przewodniczący przydzielił Ricie dom po tragedii. Rita tylko wzruszyła ramionami – wszystko straciła. Liza i ksiądz zaproponowali, by zamieszkała w domku, w którym spędziła noc. Rita z radością się zgodziła.
Wieczorem poznała dzieci księdza – własne i adoptowane. Najmłodsza, Katia, rozpoznała rękawiczkę. Liza wyjaśniła, że dziewczynkę zostawiła matka po porodzie, a ojcem był Wołodzimierz Szmelew. Rita zamarła – to był jej zmarły syn. Ze łzami w oczach zrozumiała, że odnalazła wnuczkę.
Od tego dnia zaczęło się nowe życie. Rita została przyjęta jak członek rodziny. Dzieci nazwały ją babcią, a ona z zapałem pomagała przy remoncie. Do wiosny prace zostały zakończone, a tuż przed Wielkanocą nadeszła wiadomość: dziadek Katki ze strony matki zostawił jej dom w spadku.
Cała rodzina udała się do Ostrogożska, by go zobaczyć. Ta podróż była symbolem odrodzenia – dla Katii, która zyskała przyszłość, i dla Rity, która odzyskała rodzinę, sens życia i poczucie przynależności.
