Jednak wkrótce wyszła na jaw nieprzyjemna sprawa. Jeden z mężczyzn z miasteczka, żonaty, o imieniu Franciszek, zaczął przejawiać nieodpowiednie zainteresowanie Zofią. Był właścicielem niewielkiego sklepu z elektroniką, starszy od niej o prawie dwadzieścia lat. Często wpadał do kawiarni, w której Zofia pracowała, pod pretekstem kupna deserów. Na początku dziewczyna nie przywiązywała do tego wagi — był uprzejmy, zostawiał hojne napiwki, zamawiał torty dla rodziny. Ale jego spojrzenia stawały się coraz bardziej natarczywe, a rozmowy — zbyt osobiste.
Zofia starała się trzymać dystans, ale czuła już na sobie spojrzenia mieszkańców. Babcia Eleonora od razu zauważyła, że coś jest nie tak.
— On cię zaczepia? — zapytała wprost. — Wystarczy jedno słowo, a porozmawiam z nim tak, że zapomni, jak trafić do tej kawiarni.
— Babciu, nie trzeba. Jeszcze nic takiego nie zrobił. Po prostu… to nieprzyjemne.
Eleonora zmrużyła oczy. Wiedziała, że w takim małym miasteczku reputację można zniszczyć w jeden dzień — zwłaszcza gdy jesteś młoda i piękna. Plotki rozeszły się szybko. Żona Franciszka, Teresa, przyszła do kawiarni i zrobiła awanturę przy wszystkich klientach.
— Rozwodzicielka! — krzyczała. — Mało ci chłopaków? Teraz bierzesz się za cudzych mężów?!
Zofia zbladła i milczała. W tym momencie weszła Eleonora. Nie mówiąc nic, podeszła do Teresy, spojrzała jej prosto w oczy i powiedziała spokojnie, ale stanowczo:
— Jeszcze jedno słowo i widzimy się w sądzie. Są świadkowie, są nagrania. Lepiej sprawdź, co wyprawia twój mąż.
Awantura ucichła, ale niesmak pozostał. Zofia przez kilka dni nie wychodziła z domu — wydawało jej się, że wszyscy ją obserwują. Wtedy napisała do niej Małgorzata. Zaprosiła ją do Paryża na kilka tygodni — by odpoczęła, oderwała się od wszystkiego, zobaczyła inne życie.
— Nie możesz gnić w tym miasteczku — pisała. — Przyjedź. Pokażę ci miasto, pójdziemy do Luwru, nad Sekwanę. Strasznie za tobą tęsknię.
Zofia wzięła krótki urlop i po raz pierwszy w życiu pojechała tak daleko. Paryż okazał się hałaśliwy, kolorowy, zupełnie inny niż jej spokojne rodzinne miasteczko. Małgorzata zorganizowała jej pokój w swoim mieszkaniu, przedstawiła sąsiadom, oprowadziła po muzeach i przytulnych kawiarniach.
Pewnego dnia weszły do małej cukierni na Montmartre. Zofię zachwyciły wystawy pełne eleganckich deserów, zapach wanilii i czekolady, a za ladą stał uśmiechnięty mężczyzna około trzydziestki, który z pasją rozmawiał z klientami. Nazywał się Luc.
— To mój przyjaciel — szepnęła Małgorzata. — Właściciel. I, nawiasem mówiąc, wolny.
Luc podszedł do nich, zaczął pytać o cukiernictwo, a gdy dowiedział się, że Zofia też się tym zajmuje, zaproponował, by zajrzała na zaplecze. Zobaczyła profesjonalne sprzęty, kremy, ciasta, nadzienia — oczy jej rozbłysły.
— Chcesz spróbować zrobić coś razem? — zaproponował.
Przez kolejne dni Zofia niemal codziennie odwiedzała cukiernię. Luc okazał się nie tylko mistrzem rzemiosła, ale też wrażliwym i inteligentnym rozmówcą. Nie prawił pustych komplementów — chwalił jej pomysły, smak, estetykę. Po raz pierwszy Zofia czuła, że ktoś ją docenia nie za wygląd, ale za talent i charakter.
Pod koniec pobytu Luc zaproponował jej staż:
— Przyjedź na kilka miesięcy. Pomogę ci ze znalezieniem mieszkania. To może być początek czegoś wielkiego.
Zofia wróciła do domu uskrzydlona. Eleonora wysłuchała jej opowieści i tylko powiedziała:
— Zawsze wiedziałam, że nie jesteś stąd. Masz duszę na cały świat. Ale dom zawsze będzie tutaj — tam, gdzie jesteś kochana.
Dwa miesiące później Zofia już mieszkała w Paryżu. Zdała egzamin z francuskiego, zapisała się na kursy i pracowała ramię w ramię z Luciem. Łączyła ich nie tylko praca, ale i coś więcej.
A w jej rodzinnym miasteczku wciąż ją wspominano. Ale już z szacunkiem. Dziewczyna, którą próbowano upokorzyć, wyjechała i stała się kimś. I nikt już nie ośmielał się mówić o niej inaczej niż madame Zofia — królowa tortów i godności.
