W kolejnych dniach nasz oddział niemal przemienił się w rodzinę. Gdy Elena odzyskiwała siły, kolejno przychodziłyśmy z opowieściami, zabawnymi filmami i cichymi piosenkami szepczonymi przy jej łóżku. Wspólnie wybrałyśmy kilka imion, ale serca nasze skradło „Dawid” – krótkie, ciepłe imię, idealne na początek nowego życia.
Pewnego poranka, gdy słychać było charakterystyczne kliknięcie ultrasonografu i przyspieszone bicie serca maluszka, jedna z nas pobiegła przygotować pokój: miękkie poduszki, puchate koce i pluszowy miś, którego kupiłyśmy podczas poprzedniej wizyty w pobliskim sklepie. Między skurczami Elena uśmiechnęła się do nas pełna zaufania – wiedziałyśmy, że nie jest sama.
Kilka godzin później usłyszałyśmy pierwszy płacz Dawida. Łzy szczęścia napłynęły nam do oczu. „Witaj w domu, Dawidzie!” – wyszeptałyśmy równocześnie, kładąc go delikatnie na piersi mamy. Dokładnie taki, jak przewidziała doktor Helga: zdrowy, silny, z bystrym, ciekawym spojrzeniem.
Potem wszystko ułożyło się naturalnie. Elena zapisała imię syna w akcie urodzenia, a Leonor przygotowała małą zakładkę do książki z literą „D” jako pamiątkę. My, cztery „miejskie ekspertki”, nauczyłyśmy się, jak wiele znaczy szczera ludzka życzliwość. Każda z nas rozwinęła nowe marzenia: jedna planuje podróż, druga zapisała się na kurs fotografii, trzecia organizuje warsztaty kulinarne, a czwarta – zajęcia jogi dla mam i dzieci.
Kilka dni później Elena z Dawidem opuścili klinikę w otoczeniu uśmiechów i łez radości. Przygotowałyśmy dla nich mały poczęstunek z owocami i bezalkoholowym szampanem, a doktor Helga wzniosła toast: „Za nowe początki i za to, byśmy mniej przejmowały się pieniędzmi!” – zażartowała.
W tramwaju wracającym do domu Elena mocno przytuliła synka do siebie, spojrzała na nas i powiedziała: „Byłyście moją rodziną, kiedy najbardziej was potrzebowałam.” I wiedziałyśmy wszystkie: czasem najcenniejszym darem jest wsparcie tych, którzy pochodzą z zupełnie innego świata.
