Mój stan cywilny zmienił się osiem lat temu. Mój mąż zmarł, gdy nasz syn jeszcze się nie narodził. Dwa miesiące po tej tragedii na świat przyszedł Maciuś. Od tamtej pory oddałam mu całe swoje serce. Dorastał jako bardzo zdolny i mądry chłopiec. Jestem z niego bardzo dumna i wdzięczna losowi za to, że mam syna, który uratował mnie w najtrudniejszym momencie.
Na początku pomagała mi z wszystkimi sprawami teściowa. Siedziała z Maćkiem, gdy ja pracowałam, uczyła go wierszy, zabierała do dziecięcych teatrów. Naprawdę miałam szczęście z teściową i synem. Nie wyobrażam sobie, co by było ze mną, gdyby nie było ich obok. Na tamten czas zupełnie nie myślałam o swoim życiu osobistym. Całe moje życie kręciło się wokół syna, a mój dzień wyglądał mniej więcej tak: dom, praca, przedszkole i czasem spacer z synem po parku.
Tak się złożyło, że w naszej firmie pojawił się Piotr i między nami zaiskrzyła wzajemna sympatia. Starałam się nie skupiać na nim, bo wiedziałam, że mężczyźni mają opory przed kobietami z dziećmi. Przepędzałam wszelkie myśli o Piotrze, ale okazał się być innym niż inni. Pewnego razu znalazłam odpowiedni moment i opowiedziałam Piotrowi o moim synu. Spodziewałam się, że po tym stopniowo zniknie z mojego życia, ale się myliłam. Kiedy romantyczne odczucia między nami zaczęły się nasilać, przedstawiłam Maćka Piotrowi. Natychmiast się zaprzyjaźnili. A po dwóch miesiącach Piotr zaproponował, abyśmy zamieszkali u niego.
Nawet przerobił jedno pomieszczenie na pokój dla Maćka, przykleił nowe tapety, kupił meble. To bardzo mnie wzruszyło. Po pół roku Piotr oświadczył mi się, a ja się zgodziłam.
Gdybym zauważyła, że Maciek czuje się nieswojo w domu Piotra, albo że brakuje mu uwagi od nas obojga, porzuciłabym Piotra, choć byłoby mi było trudno. Ale Maciek i Piotr naprawdę bardzo się polubili. Często chodzili razem na spacery, tworzyli różne rzeczy swoimi rękami. Piotr poważnie się do Maćka przywiązał i traktuje go jak własnego syna. Wszystko było wspaniałe. Planowaliśmy ślub.
Teściowa wiedziała, że zamierzam wyjść za Piotra, ale nigdy nie rozmawialiśmy szczegółowo na ten temat. Pewnego dnia zadzwoniła do mnie i powiedziała, że musimy poważnie porozmawiać.
– Skoczyłaś innemu mężczyźnie do łóżka, ok, ale nie wciągaj tam wnuka. Zniszczysz go. A co, jeśli twój Piotr go odrzuci? A co, jeśli się rozstaniesz? Znowu te wszystkie przeprowadzki, zmiany otoczenia. Ty w ogóle nie myślisz o synu!
Kiedy zaczęła swoje wystąpienie, miałam ochotę jej przerwać i wyjaśnić, jakie są relacje między moimi dwoma mężczyznami, ale potem zrozumiałam, że to nie ma sensu, że i tak nie zrozumie, bo ona wie swoje. Teraz moje relacje z teściową się pogorszyły, ale nie obwiniam o to siebie. Teściowa sama zachowała się po chamsku, sama wszystko zniszczyła.
