Dziesięć lat temu mój syn poślubił rozwiedzioną kobietę. Miała ona córkę z poprzedniego małżeństwa – cudowne dziecko o imieniu Karolina, lub Karola, jak nazywała ją matka. Przyjęłam Karolinkę jak własną wnuczkę. Nigdy nie dzieliłam wnucząt na „swoje” i „nieswoje”. Pomagałam rodzinie syna jak mogłam – finansowo i opiekując się wnukami, aby młodzi mogli odpocząć. Z synową się dogadywałam, choć nie byłyśmy szczególnie bliskie. Jej były mąż regularnie płacił alimenty na córkę, ale nie chciał się z nią spotykać.
Rok temu Karolina wyszła za mąż. Na ślub nie zaproszono nas – mnie i syna. Powiedzieli, że ślub jest tylko dla członków rodziny. Okazało się, że my z synem, dla nich jesteśmy obcy. Rozumiem, że mogą mnie tak traktować, ale mój syn, który wychowywał ją przez dziesięć lat, nie jest rodziną?! A ojciec, który ograniczał się tylko do płacenia alimentów, jest rodziną?! Zasmuciło mnie to. Przyjęłam ją jak swoją, troszczyłam się o nią jak o wnuczkę… Ale zachowałam milczenie, aby utrzymać pokój w rodzinie. Mój syn również schował dumę do kieszeni, chociaż było widać, że taka ignorancja go uraziła.
Dwa miesiące po ślubie, odziedziczyłam po zmarłym bracie mieszkanie. Od razu dałam je na wynajem, co jest miłym dodatkiem do mojej emerytury. Kilka dni temu zadzwoniła do mnie synowa. Opowiedziała mi, że Karola jest w ciąży, młodzi nie mają pieniędzy na wynajęcie mieszkania i poprosiła, abym dała wnuczce i jej mężowi mieszkanie, które wynajmuję. Czyli jak na weselu trzeba się bawić, to nie jestem rodziną, ale kiedy nie mają, gdzie mieszkać, to jestem rodziną, babcią, czy tak?
Na razie nie odpowiedziałam jej nic, ale prawdopodobnie odmówię. Niektórzy mogą uważać, że bycie pamiętliwym jest bezsensowne, ale nie zamierzam „zrozumieć i wybaczyć”. Nawet dziwię się synowi, jak mógł dalej żyć z tą kobietą po takiej zniewadze ze strony jej i jej córki.
