Moja babcia zmarła w otoczeniu rodziny i bliskich z powodu starości. Mimo swojego wieku była niezwykle mądrą kobietą, a niektóre z jej rad do dziś są mi przydatne w życiu. Można powiedzieć, że to ona uczyła życia wszystkich pokoleń młodszych od niej w naszej rodzinie, dlatego moja mama i jej siostra stały się bardzo dobrymi ludźmi i doskonałymi rodzicami. Ale nieszczęścia zawsze spotykają dobrych ludzi, dlatego nie oszczędziło to naszej rodziny.
Kilka dni po tym, jak pożegnaliśmy babcię, mój brat miał wypadek. Wjechało w niego rozpędzone auto w środku dnia, kiedy ten jechał na rowerze. Dzięki Bogu przeżył, ale noga była w takim stanie, że musieli ją amputować. Brat ma 16 lat, wiedzieliśmy, że musi mieć protezę. Zaproponowano jednak taką z niepełnym finansowaniem NFZ, resztę musieliśmy dołożyć z własnej kieszeni. Moglibyśmy oczywiście taką sumę uzbierać, ale za sto lat. Wtedy cała rodzina zrzuciła się, ale nadal sporo brakowało.
I pewnego dnia, sprzątając dom babci, moja ciocia znalazła jakieś pudełko, na którym było napisane, że jest to prezent dla jej córek. W pudełku był klucz komody w jej pokoju, a niej list, w którym babcia dziękowała swoim dwóm córkom. W kopercie była również suma, całkiem spora. I wiecie co? Ciocia od razu oddała swoją część dla mojego brata. Mogliśmy zapłacić za protezę, a jeszcze zostało kilkanaście tysięcy. I powiedzcie mi, jak nie wierzyć w dobrych ludzi i szczęście?
