Kiedy dzieci są małe, oddajemy im wszystko: troskę, miłość, czułość, mając nadzieję, że w starości otrzymamy to samo. Nigdy nie przypuszczałam, że znajdę się w takiej sytuacji. Myślałam, że ja i moje dzieci to rodzina i że w trudnych chwilach będą ze mną. Bardzo się cieszyłam z ich narodzin. Myślałam, że na starość staną się moim wsparciem. Całe swoje życie poświęciłam im. Teraz czuję się źle, potrzebuję opieki i troski, ale żadne z dzieci nie chce mnie zabrać do siebie. Bardzo boli mnie, że mając dwójkę dzieci, jestem zupełnie sama, niepotrzebna nikomu.
Mój mąż zmarł, gdy urodził się syn. Zostałam sama z dwójką dzieci. Pracowałam na dwóch etatach, starałam się, żeby moje dzieci miały wszystko. Niczego im nie odmawiałam. Anna została projektantką, a Adam inżynierem. Oboje dobrze zarabiają. Kiedy byłam zdrowa, pomagałam im. Mam dwoje wnucząt, Kacpra – syna Anny, i Oliwkę – córkę Adama. Odbierałam ich ze szkoły, później odprowadzałam na zajęcia dodatkowe, a wieczorem po pracy rodzice zabierali ich do domu.
Ale pewnego razu zasłabłam na ulicy. Karetka zabrała mnie do szpitala. Wtedy poznałam kim są moje dzieci, zobaczyłam ich prawdziwe twarze. Anna odwiedziła mnie w szpitalu tylko raz, a Adam tylko zadzwonił. Po tygodniu wypisano mnie, ale nie mogłam się przemęczać. Następnego dnia znów przywieźli mi wnuki. Znowu biegałam za nimi jak przed szpitalem. Po trzech miesiącach po raz kolejny poczułam się źle. Poprosiłam Adama, żeby odwiózł mnie do szpitala, ale nie miał czasu. Zasugerował, żebym pojechała taksówką.
Czas mijał, a pewnego dnia rano po prostu nie mogłam wstać z łóżka. Zadzwoniłam do córki, a ona poradziła mi wezwać karetkę. Też była bardzo zajęta i nie mogła przyjechać. Wezwałam karetkę, która zabrała mnie do szpitala. Od tamtej pory nie mogę chodzić. Lekarz powiedział moim dzieciom, że nie będę mogła sama mieszkać. W domu Anna i Adam kłócili się, kto powinien mnie zabrać do siebie. Adam ma duży dom, ale jego żona nie chce mieszkać ze swoją teściową.
Anna powiedziała, że ma małe mieszkanie. Zaczęłam ich nienawidzić. Wygoniłam ich oboje i powiedziałam, że sobie poradzę bez nich. Z ulgą odeszli. Całą noc nie mogłam spać, leżałam i płakałam. Czy naprawdę wychowałam takie potwory?! Jak mogłam wychować takich egoistów?! Leżałam sama i nie wiedziałam, jak będę dalej żyć. Nagle usłyszałam hałas w mieszkaniu. Dzieci wyszły i zostawiły drzwi otwarte. Przyszła sąsiadka z parteru, żeby mnie odwiedzić. To młoda kobieta, która mieszka sama z dzieckiem. Czułam się tak źle, że zaczęłam płakać i wszystko jej opowiedziałam. Zaproponowała mi swoją pomoc, ale podziękowałam i odmówiłam. Obca kobieta chce mi pomóc, a moje własne dzieci mnie porzuciły. Od tamtej pory ta sąsiadka odwiedza mnie codziennie i opiekuje się mną.
Teraz całkowicie zależę od obcej osoby, a moje dzieci nawet nie dzwonią. Oddaję jej swoją emeryturę, tylko biorę małą część na rachunki. Nigdy nie myślałam, że moje dzieci tak ze mną postąpią.
