Moja mama i babcia zaszczepiły we mnie miłość do gotowania od dzieciństwa. Lubię eksperymentować z jedzeniem, a potem patrzeć, jak moja rodzina je moje potrawy… Ale mój syn, dwa lata temu, ożenił się z jakimś nieporozumieniem.
Toma nie umie gotować nic poza omletami i kanapkami. Delikatnie zasugerowałam jej, że mogłaby nauczyć się gotować chociaż kilka prostych potraw. Ale ona nie chce. A nawet gdyby chciała nauczyć się gotować, w Internecie jest mnóstwo filmów pokazujących szczegółowo proces gotowania.
Lub, w ostateczności, mogłaby zapisać się na jakieś kursy gotowania. Ale, po raz kolejny, nie wie jak i nie chce gotować. Pobiegła do męża, żeby się ze mnie naśmiewać, mówiąc, że na nią naciskam.
Mój syn i jego żona mieszkają osobno. Nawet nie myślę o tym, by biec do nich i gotować dla nich. Jedzą gotowe posiłki dostarczane bezpośrednio do ich domów. Nie twierdzę, że czasami jest to bardzo potrzebne.
Ale oni jedzą tak codziennie. Kiedy besztam jego żonę za mojego syna, mówi: “Mamo, nie wtrącaj się! Mnie to nie przeszkadza!” – O czym ty mówisz? To dlaczego po pracy biegniesz do mnie, a nie do żony z pizzą?
A ilość pieniędzy, które wydają na dostawę jedzenia jest niepojęta! Ok, teraz oboje pracują, ale co będzie, gdy Toma pójdzie na urlop macierzyński? Jak syn sam zapłaci za mieszkanie i dostawę jedzenia? I jak ona będzie karmić swoje dziecko? Dobrze, przez pierwsze kilka miesięcy.
A potem? Znowu kupne jedzenie?” – Mamo, ja się wcale nie martwię o twoje wnuki. “Z twoim charakterem będziesz im przynosić jedzenie na tackach” – uspokaja mnie syn. A mama? Czy ona pozostanie zołzą?
Ty, synu, albo naucz swoje kochanie być mądrym, albo, jeśli chcesz, pozwól mi nauczyć cię gotować. Prędzej czy później wasze puste łby zrozumieją, że trzeba gotować dla siebie. To opłacalne i smaczne.
