Kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży, byliśmy z mężem bardzo szczęśliwi, ponieważ bardzo chcieliśmy mieć dziecko. Była to również bardzo dobra wiadomość dla moich rodziców, ponieważ miał to być ich pierwszy wnuk. W czasie ciąży zdecydowaliśmy z mężem, że będziemy wychowywać dziecko sami, bez angażowania rodziców. Dokładniej mówiąc, on to zasugerował, a ja po prostu się zgodziłam. Kiedy wiadomość o mojej ciąży rozeszła się wśród naszej rodziny, nasi rodzice zorganizowali rodzinną uroczystość. To właśnie wtedy mój mąż powiedział wszystkim, że nie zamierzamy szukać pomocy krewnych w wychowaniu naszego dziecka. Moi dziadkowie byli bardzo smutni po usłyszeniu tej wiadomości, ponieważ naprawdę chcieli dogadać się z nowym członkiem rodziny.
I tak dziecko przyszło na świat. Oczywiście moi rodzice zaczęli go odwiedzać. Pewnego dnia Ivan wrócił wcześniej z pracy i zastał moją matkę w naszym domu, która w tym momencie otulała naszego syna. Po jej wyjściu znów wybuchła kłótnia. Krzyczał, że zdecydowaliśmy, że nie pozwolimy obcym ingerować w wychowanie naszego dziecka. Tego dnia miałam łzy w oczach: “Ale oni nie są dla nas obcy, są naszymi rodzicami! Nie wiedziałam, jak odmówić rodzicom spędzania czasu z wnukiem. Na szczęście później zdał sobie sprawę, że jego decyzja nie była zbyt dobra, że była niesprawiedliwa wobec naszych rodziców.
