Marina Pietrowna prowadziła aktywne życie. Zbyt aktywne. Rezultatem jej aktywności był syn urodzony w wieku osiemnastu lat. Wiele dziewcząt, które znalazły się w takiej sytuacji, próbowało jakoś ułożyć sobie życie, wychować i postawić na nogi syna, a także zapewnić sobie byt na starość.
Wiele, ale nie Marina. Podczas gdy jej rodzice zajmowali się wnukiem, ona kontynuowała swoje życie, opierając się wyłącznie na własnych zainteresowaniach. Mychajło, jej syn, dorósł, skończył szkołę, służył w wojsku, został zdemobilizowany i rozpoczął studia. Myszko był na pierwszym roku studiów, kiedy miały miejsce dwa wydarzenia z rzędu.
Jego dziadkowie zmarli w wyniku wypadku związanego z narkotykami, a kilka miesięcy później Marina powiedziała, że jej syn jest dorosły i musi sam się wyżywić i ubrać, a ona ma własne plany na jego życie. W rezultacie Myszka musiał pilnie przenieść się na studia niestacjonarne i znaleźć pracę. Musiał też wynająć mieszkanie, ponieważ jego matka sprzedała mieszkanie rodziców, zabrała wszystkie pieniądze i przeniosła się na wybrzeże Morza Czarnego. Kupiła tam mieszkanie.
Kilka lat później Marina zaangażowała się w jakąś przygodę, popadła w długi i musiała sprzedać swoje mieszkanie, aby spłacić dług. Wynajęła dom i zaczęła pracować jako fryzjerka. Żyła tak aż do emerytury. Ponieważ pracowała nieoficjalnie, otrzymała minimalną emeryturę.
Wtedy przypomniała sobie o swoim synu. Wróciła do rodzinnego miasta i pojechała odwiedzić syna. W międzyczasie Mykhailo ożenił się, miał trójkę dzieci i zaciągnął kredyt hipoteczny na mieszkanie, które nadal spłaca. “Nie jestem już młody, a moje zdrowie zaczyna szwankować. Zdecydowałam więc, że nadszedł czas, by podjąć decyzję. Najwyższy czas” – powiedziała synowi.
“Najwyższy czas” – zgodził się Mychajło – “Więc zdecydowałem, że powinieneś kupić dla mnie mieszkanie”. Michaił najpierw był zdezorientowany tą bezwstydnością, a potem się zarumienił. “Wyrzuciłaś mnie z mieszkania rodziców, żeby je sprzedać, a teraz mam ci kupić mieszkanie?!” – warknął. “Dam ci dziesięć tysięcy miesięcznie na koszty utrzymania. Nie będziesz mieszkać ze mną. Reszta to nie mój problem. To zależy od ciebie…
