Pochodzę z dobrej rodziny, więc mojemu mężowi i mnie żyło się znacznie lepiej niż jego rodzinie. Niestety, matka mojego męża, Walentyna Aleksandrowna, nie mogła zaakceptować faktu, że dzięki małżeństwu ze mną jakość życia jej syna znacznie się poprawiła. Wręcz przeciwnie, zaprzyjaźniliśmy się z młodszą siostrą mojego męża, Olesią. Razem chodziłyśmy na zakupy i na siłownię. Sponsorowałam ją, że tak powiem. Nie przeszkadzało mi to – cieszyłam się, że mogę zadowolić siostrę męża. Kiedy dowiedziałam się, że zostanę matką, przestałam spędzać tyle czasu z Olesią i zaczęłyśmy się od siebie oddalać. Za każdym razem, gdy prosiła mnie o wyjście lub zakupy, często odmawiałam, ponieważ nie byłam w nastroju do zabawy. Mój tata zabrał mojego męża do pracy. Jest pracoholikiem i wymagał od swojego asystenta pełnego poświęcenia. Mój mąż rzadko dostawał wolne weekendy, w większości przypadków tylko wtedy, gdy dzwoniłam do taty i wpadałam w złość. Kiedy dziecko w końcu się urodziło, odetchnęłam z ulgą i postanowiłam zatrudnić nianię do pomocy.
Po przejrzeniu kilku kandydatek nadesłanych przez agencję rekrutacyjną nie znalazłem kobiety, która by mi odpowiadała. Olesia, dowiedziawszy się o moich poszukiwaniach, zaproponowała swoją kandydaturę – szukała pracy. Traktuję ją dobrze, ale jest całkowicie nieodpowiedzialną osobą. Zostawianie włączonego żelazka, zapominanie o czajniku na kuchence, nie zabieranie ze sobą pieniędzy – jest po prostu idealnym przykładem osoby roztargnionej. Odmówiłem jej, łagodząc odmowę prezentem. Olesia, poważnie urażona moją odmową, dołączyła do Walentyny Aleksandrowny w nienawiści do mnie. Kiedy Mila, nasza córka, miała dwa lata, mój mąż poprosił o urlop, po raz pierwszy od kilku lat pracy dla mojego ojca. Ojciec, zaciskając zęby, zwolnił zięcia, którego szkolił na asystenta i któremu chciał przekazać swój biznes. Niania nie chciała z nami jechać i postanowiliśmy zostawić dziecko w mieście. Mój mąż zadzwonił do swojej matki, a ona zgodziła się zostać u nas przez kilka tygodni i zaopiekować się wnuczką.
Wróciliśmy do domu, wszystko było w porządku, a moja córka była zachwycona możliwością spędzenia czasu z babcią. Walentyna Aleksandrowna zdołała nawet uciąć sobie ze mną miłą pogawędkę. Zadzwoniliśmy po taksówkę i wróciła do domu. Okazało się, że podczas naszej nieobecności odwiedziła nas Olesia. Dowiedziałam się o tym, gdy wpadła w furię z powodu braku kolczyka z brylantem. Mój mąż zadzwonił do swojej mamy i zapytał, czy widziała kolczyk. “Olesia przyszła, Milochka znalazła pudełko z biżuterią i bawiły się, ale kiedy zobaczyłam tę hańbę, natychmiast kazałam im odłożyć wszystko na miejsce” – powiedziała nam Walentyna Oleksandriwna. “Przeszukałam cały dom w poszukiwaniu zaginionych przedmiotów. Mój mąż uspokajał mnie: “To się znajdzie, nie martw się, moja matka i siostra nie mogły tego zabrać”. Nie wierzyłam mężowi. Moje ostatnie wątpliwości zniknęły, gdy Olesia opublikowała na Instagramie zdjęcie z ostatnim iPhonem w rękach. Od razu zrozumiałam, że ukradła mój kolczyk.
Sam zestaw kosztował ponad tysiąc – para kolczyków i obrączka – był to prezent od moich rodziców na moje 20 urodziny. Wsiadłam do samochodu, wsadziłam do niego Milę i pojechałyśmy do Olesi. Zrobiłem jej straszną scenę, zniszczyłem telefon i zbeształem ją od stóp do głów, grożąc, że napiszę przeciwko niej oświadczenie, jeśli nie zwróci kolczyka. Olesia przysięgała, że go nie wzięła, że mój mąż dał jej telefon, ale ja jej nie wierzyłam – fakty były jasne. Mój mąż potwierdził prezent. Nie uwierzyłam mu, a on powiedział mi, że kryje swoją siostrę. Wyrzuciłam go z domu i zmusiłam ojca, by go zwolnił. Mój mąż złożył pozew o rozwód. Moja niania przyniosła mi kolczyk miesiąc po wszystkim. Był w słoiku w zabawkach Milochki. Złapałam się za głowę – co ja zrobiłam? Zadzwoniłam do męża i poprosiłam o spotkanie. Powiedział, że nie mamy o czym rozmawiać, jeśli nie chodzi o Milę.
Zacząłem przepraszać, ale on tylko syknął: “Wiedziałem, że twój kolczyk jest gdzieś w domu. Cieszę się, że go znalazłaś”, po czym się rozłączył. Poszedłem do Olesi, przeprosiłem ją, poprosiłem, żeby porozmawiała z bratem, żeby mi wybaczył. “Jak mogę, Wasza Wysokość? Czy my, zwykli śmiertelnicy, jesteśmy godni komunikować się z Tobą? Wynoś się stąd!” Olesia roześmiała się i wypchnęła mnie za drzwi. “Rodzice powiedzieli, że to moja wina, że nie mogą mi pomóc. Nie wiem, co robić, kocham mojego męża, przepraszam za moje oskarżenia. W końcu każdy ma prawo popełnić błąd. Walentyna Aleksandrowna była jedyną osobą, która do mnie zadzwoniła i mnie wspierała: “Daj im czas, bardzo ich obraziłaś. Nie martw się, wszystko się ułoży. Jesteś dobra, tylko trochę impulsywna. Daj im czas, żeby ochłonęli. Siedzę tutaj i czekam, aż ochłoną. Ale wydaje mi się, że nigdy mi nie wybaczą. Mój mąż odmawia wycofania pozwu rozwodowego. Jestem zrozpaczona. Wiesz, właśnie o tym pomyślałam – nigdy nie kupiliśmy Mili Kinder.
